Από εσένα εξαρτάται... Εσύ θα διαλέξεις.



Αν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε  την  πόρτα  και  φύγε!

Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ; Όσο η καρδιά και το μυαλό σου δουλεύουν και το ηθικό είναι ακμαίο, μπορείς να μπεις σε όποιο σκηνικό θελήσεις.

Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου. Να δημιουργήσεις ένα νέο. Από αύριο κιόλας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Κάνε τα διαφορετικά γιατί μόνο η πράξη αλλάζει. Οι κουβέντες είναι καλές μόνο στην αρχή. Η συνειδητοποίηση είναι μόνο η μισή λύση. Τα υπόλοιπα είναι πράξη…

Διάλεξε το δρόμο της ζωής. Διάλεξε το δρόμο της αγάπης. Διάλεξε τον δρόμο του ενδιαφέροντος. Διάλεξε το δρόμο της ελπίδας. Διάλεξε το δρόμο της πίστης στο αύριο. Διάλεξε το δρόμο της εμπιστοσύνης. Διάλεξε το δρόμο της καλοσύνης. Από εσένα εξαρτάται. Εσύ θα διαλέξεις.

Μπορείς να διαλέξεις την απελπισία, την δυστυχία. Μπορείς να κάνεις τη ζωή δύσκολη για τους άλλους. Μπορείς να διαλέξεις την θρησκοληψία. Γιατι όμως; Δεν έχει νόημα. Είναι και πάλι αυτομαστίγωμα.

Σε προειδοποιώ όμως ότι, αν αποφασίσεις να πάρεις την πλήρη ευθύνη για τη ζωή σου, δεν πρόκειται να είναι εύκολο πράγμα και θα πρέπει να μάθεις ξανά να ρισκάρεις. Το ρισκάρισμα – αυτό είναι το κλειδί για την αλλαγή.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Leo Buscaglia ”Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις”

Χωρίς εσένα...


Όσο μακριά και αν είμαστε από τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας, πολλές φορές αρκεί μια σκέψη, μια ανάμνηση και είμαστε πάλι μαζί




«μα γιατί τραβάω όλους τους προβληματικούς;»



Συνήθως οι λόγοι που επικαλούμαστε για να εξηγήσουμε γιατί ερωτευτήκαμε ή και παντρευτήκαμε τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας είναι προφανείς και κατανοητοί από το κοινωνικό πλαίσιο: ο χαρακτήρας, η μόρφωση, η εξωτερική εμφάνιση, η σεξουαλική επαφή, λόγοι οικονομικοί ή και κοινωνικοί.


Οι βαθύτεροι όμως λόγοι είναι καλά κρυμμένοι μέσα μας «Η επιλογή συντρόφου την οποία εμείς οι ψυχαναλυτές ονομάζουμε ανακλητική είναι η ωριμότερη, αυτή που οδηγεί στο μικρό ποσοστό του 10 με 20% που είναι οι ευτυχισμένοι γάμοι», εξηγεί ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής κ. Ματθαίος Γιωσαφάτ, ειδικός σε θέματα γάμου και οικογενειακής θεραπείας.

«Τι σημαίνει αυτό; Όταν έχουμε μια καλή μαμά και περάσουμε καλά, μαθαίνουμε να συγχωρούμε και τα ελαττώματά της, όπως ένας ώριμος άνθρωπος. Αποδεχόμαστε λοιπόν και τα ελαττώματα του συντρόφου μας και φτιάχνουμε μια καλή σχέση. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε περάσει ομαλά και το οιδιπόδειο, δεν έχουμε μεγάλο άγχος αποχωρισμού, προδοσίας.

Αποδεχόμαστε, π.χ., ότι η μαμά έκανε κι άλλο παιδί. Ή ξέρω ως παιδί ότι μ' αγαπάει, αλλά ανακάλυψα ότι αγαπά και τον μπαμπά, αλλά κι εγώ αγαπάω τον μπαμπά, άρα όλοι αγαπιόμαστε! Οπότε θα κάνω κι εγώ το ίδιο όταν μεγαλώσω με το σύντροφό μου». Οι λόγοι λοιπόν της επιλογής του ερωτικού συντρόφου βασίζονται στη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα, τη δική τους σχέση και τη σχέση μας μαζί τους.

Αναζητώντας τη ρίζα του προβλήματος


«Οι περισσότεροι μεγαλώνουμε με μαμάδες που δεν είναι επαρκείς, με μαμάδες που δεν έχουν μάθει να προσφέρουν αγάπη, να καταλαβαίνουν τις ανάγκες του μωρού», μας λέει ο κ. Γιωσαφάτ. «Και το μωρό επικοινωνεί με μη λεκτική συμπεριφορά για να ζητήσει αυτά που του λείπουν, κλαίει, αρρωσταίνει, γρατσουνάει, κλοτσάει κ.λπ.


Στα ζευγάρια είναι πολύ έντονη αυτή η μεταβίβαση της πρώτης σχέσης, των πρώτων μη λεκτικών φόβων και συναισθημάτων. Γι' αυτό και τα ζευγάρια μαλώνουν, ιδιαίτερα αν ο πρώτος χρόνος δεν ήταν καλός, αν ήταν στερημένος από ζεστασιά, χάδια, αγκαλιές. Ξέρετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να χαϊδέψουν τρυφερά ο ένας τον άλλο;». Η επιλογή λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις κουβαλά πάρα πολλά πράγματα που δεν έχουν λυθεί μέσα μας.


Στόχος η επιθυμητή μητέρα

«Τα προβλήματα της πρώτης μας σχέσης με τη μητέρα δημιουργούν και τους προβληματικούς έρωτες», υπογραμμίζει ο κ. Γιωσαφάτ. «Περιμένεις τότε όχι μόνο να βρεις μια κανονική γυναίκα, έναν κανονικό άντρα, αλλά ένα σύντροφο που θα την αντικαταστήσει σε καλύτερη έκδοση, θέλεις την επιθυμητή μητέρα. Αυτό δημιουργεί τον έρωτα, τον πιο παθιασμένο. Όχι όμως τον πραγματικό έρωτα.


Γιατί σε αυτή την περίπτωση ψάχνουμε ένα ιδανικό που θα μας αγαπήσει, θα μας εκτιμήσει γι αυτό που είμαστε, όπως έπρεπε να το κάνει η μαμά. Κι όσο πιο πολύ περιμένει κανείς την επιθυμητή μητέρα, τόσο πιο πολύ την εξιδανικεύει. Είναι μια ναρκισσιστική ανάγκη. Όταν ακούσετε: Μια μόνο γυναίκα με έχει καταλάβει, εσύ, οι άλλες ήταν όλες... να καταλάβετε ότι πρέπει να απομακρυνθείτε γρήγορα απ αυτόν τον άνθρωπο! Σας βάζει στοιχεία που πιθανώς δεν έχετε!».

Διαλέγουμε αυτόν που μας μοιάζει


Έχετε σκεφτεί γιατί παραπονιόμαστε ότι τραβάμε μόνο προβληματικές περιπτώσεις στην ερωτική μας ζωή; Μήπως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι; «Γιατί δεν τράβηξες κανέναν άλλο; θα ρωτούσα εγώ», λέει ο κ. Γιωσαφάτ. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με κάποιον ωριμότερο ψυχικά από εμάς. Δεν θα συντονιστούμε. Και δεν έχει να κάνει ούτε με την ευφυϊα ούτε με την ικανότητά μας σε άλλους τομείς όπως το εργασιακό. Εκεί μπορεί να διαπρέπουμε. Άλλο όμως είναι η συναισθηματική ωριμότητα».




Ο πραγματικός έρωτας!

«Ο έρωτας κρατάει το πολύ ένα χρόνο», τονίζει ο κ. Γιωσαφάτ. «Ο ανακλητικός έρωτας, ο πρώτος για τον οποίο μιλήσαμε, που δεν είναι τόσο έντονος αρχικά, ωριμάζει σιγά σιγά. Αρχίζει ο ένας να ερωτεύεται τον άλλο με το χρόνο που του αφιερώνει και τον γνωρίζει. Αυτόν λέω εγώ πραγματικό έρωτα. Αντιλαμβάνομαι ότι ο άλλος είναι κάτι εξαιρετικό για μένα, γιατί με έπεισε και τον έπεισα γι αυτό».


Τα στάδια της ψυχικής ανάπτυξης 


«Για να έχεις μια καλή σχέση πρέπει να περάσεις τις ανάγκες του πρώτου έτους, τη μεγάλη εξάρτηση. Δεν πήρα πολλά από τη μάνα μου στον πρώτο χρόνο; Τότε ψάχνω μια γυναίκα - μαμά. Δεν δίνω και τόση σημασία στο σεξουαλικό. Κι αυτή η σχέση δεν πάει καλά γιατί διαλέγεις παρόμοιο τύπο συντρόφου. Στην αρχή φαίνεται ότι ο ένας θα φροντίσει τον άλλο και μετά και οι δυο περιμένουν τον άλλο να τους φροντίσει», εξηγεί ο κ. Γιωσαφάτ.


«Στο δεύτερο έτος, το πρωκτικό στάδιο, το παιδί μαθαίνει με τη μάνα την αυτονομία, είναι η περίοδος της εναντίωσης. Αν δεν πάει καλά, αργότερα στη σχέση ο ένας θα προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο! Το τρίτο στάδιο είναι το φαλλικό, όπου το σεξ πηγαίνει στα γεννητικά όργανα. Αν πάει κάτι στραβά, διαλέγεις μια γυναίκα που σου αρέσει σεξουαλικά, αλλά αυτό εξαντλείται γρήγορα. Κι από εκεί και πέρα έχεις άλλες ανάγκες που δεν σου τις καλύπτει. Ο τέταρτος χρόνος που πάλι δεν πάει καλά είναι ο οιδιποδειακός, στάδιο που στην ανάπτυξη αντιστοιχεί γύρω στα 5 χρόνια του παιδιού. Εκεί υπάρχει πρόβλημα γιατί δεν θέλεις πολύ ερωτικά το σύντροφό σου. Αν καταφέρεις και πάρεις κάποιον που σου θυμίζει τη μαμά (ή τον μπαμπά), έχεις προβλήματα σεξουαλικά: στύσης, πρόωρης εκσπερμάτισης κ.λπ.».


Ζήτημα ισορροπίας

«Μια καλή σχέση προϋποθέτει ότι έχουμε περάσει σχετικά ομαλά αυτά τα στάδια: θέλεις να έχεις ένα μίνιμουμ εξάρτησης, να έχεις αυτονομία, αλλά δεν σου αρέσει να πατάς τον άλλο στο λαιμό. Θέλεις να κάνεις σεξ και να σου αρέσει, δεν ικανοποιείσαι όμως μόνο με αυτό. Τότε η σχέση εξελίσσεται σε αγάπη, σε έρωτα και μπορεί να κρατήσει. Δεν περιμένεις τόσο πολλά από τον άλλο, ενώνεις δυο ζωές, οι οποίες όμως δεν γίνονται ποτέ μια», τονίζει ο κ. Γιωσαφάτ.


Και τώρα τι κάνουμε;


«Μπορεί να ακούγονται λίγο απαισιόδοξα όλα αυτά, αλλά είναι η πραγματικότητα», παρατηρεί ο κ. Γιωσαφάτ. «Το πρώτο πράγμα που λέω είναι να βρεις μια καλή μαμά, με την ψυχοθεραπεία, ατομικά ή σε ομάδες, που βοηθούν πάρα πολύ τους ανθρώπους. Λέω επίσης κι έχω παρεξηγηθεί γι αυτό να μπορούν οι γυναίκες να είναι κοντά στο παιδί τους τον πρώτο χρόνο της ζωής του.


Προτείνω συχνά και κάτι που ακόμα μοιάζει ουτοπικό: να γίνονται μαθήματα ζωής από το δημοτικό στα σχολεία, υπό μορφή ομάδας με εκπαιδευμένους δασκάλους. Το άλλο βήμα είναι ο διάλογος, που είναι δύσκολο βέβαια. Πάντα είχαν οι άνθρωποι προβλήματα και πάντα έβρισκαν τρόπους να τα αντιμετωπίσουν. Πρέπει να είμαστε και λιγάκι αισιόδοξοι». ΄

Άλλο έρωτας, άλλο αγάπη


«Δυο άνθρωποι είναι καθρέφτης ο ένας για τον άλλο. Οι ερωτευμένοι κοιτάζονται και θαυμάζονται αυτό δεν είναι αγάπη! Είναι ένα πολύ ευχάριστο αίσθημα, που οδηγεί σχεδόν πάντα σε φασαρίες. Γιατί την επόμενη μέρα που θα τον/τη δείτε θα έχετε ήδη μια μικρή απογοήτευση. Στην πρώτη επαφή δεν ξέρουμε τίποτα για τον άλλο, όσο προχωρά η επαφή όμως αρχίζει η απο-εξιδανίκευση». Εκεί εμφανίζεται η εσωτερική παλινδρόμηση, που δηλώνει την τάση του ανθρώπου να υπαναχωρήσει φοβισμένος και να κλείσει τις πόρτες επικοινωνίας για τη νέα σχέση


15 κακές συνήθειες που μας κρατάνε πίσω



Το να θεωρούμε ότι η ζωή είναι εύκολη.


- Τίποτα δεν είναι εύκολο, όλα έχουν κάποιο βαθμό δυσκολίας. Όμως ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, είναι οι δύσκολες προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Είναι αυτές που προσφέρουν την μεγαλύτερη ικανοποίηση και ανταμοιβή.


Το να παρερμηνεύουμε τον πραγματικό σκοπό της ζωής μας


 - Σημασία στη ζωή δεν έχουν αυτά που αποκτούμε, αλλά ό, τι χτίζουμε. Δεν είναι αυτά που κατέχουμε, αλλά αυτά που μοιραζόμαστε.  Δεν είναι η  ικανότητα, αλλά ο χαρακτήρας μας.  Δεν είναι η επιτυχία μας, αλλά η πραγματική αξία μας. Ζήστε την ζωή σας με τέτοιο τρόπο που να σας κάνει περήφανους. Αυτό είναι που μετράει και κάνει τη διαφορά. Ζήστε μια ζωή γεμάτη πάθος και αγάπη


Το να κυνηγάμε όσους δεν θέλουν να ‘πιαστούν’


- Μην τρέχετε πίσω από τους άλλους. Να είστε ο εαυτός σας, και να προσπαθείτε σκληρά για αυτά που σας παθιάζουν. Οι άνθρωποι που ταιριάζουν πραγματικά στη ζωή σας, θα έρθουν τελικά  σε σας, και θα παραμείνουν μαζί σας.


Το να μη ζητάμε βοήθεια ακόμα και όταν ξέρουμε ότι την χρειαζόμαστε


 - Δεν έχει σημασία πόσο πολύ έχετε προχωρήσει στο λάθος δρόμο, πάντα θα υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσετε πίσω. Να είστε όσο δυνατοί χρειάζεται για να μπορείτε να βασίζεστε στις δικές σας δυνάμεις, τόσο έξυπνοι για να καταλαβαίνετε πότε χρειάζεστε βοήθεια, και τόσο γενναίοι ώστε να την ζητάτε.



Το να επιτρέπουμε ένα μαύρο σύννεφο να καλύπτει όλο τον ουρανό


 - Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Είναι απλά μια κακή στιγμή, ή μια κακή μέρα, δεν είναι κακή όλη η ζωή. Ο καθένας έχει κάποια προβλήματα. Ο καθένας κάνει λάθη. Το μυστικό της ευτυχίας είναι να μετράτε ότι καλό έχετε στην ζωή σας, ενώ οι άλλοι προσθέτουν απλώς  τα προβλήματά τους

.
Το να κρατάμε πράγματα που θα έπρεπε να διώξουμε.

 - Το να σταματήσεις κάτι, δεν σημαίνει παραίτηση, αλλά αποδοχή ότι υπάρχουν πράγματα στη ζωή σας, που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Πολλές φορές, το να εγκαταλείψουμε πράγματα που μας ‘βαραίνουν’, μας κάνει μακροπρόθεσμα πιο δυνατούς  και πιο ευτυχισμένους.


Το να ξοδεύουμε χρόνο με ανθρώπους που μας κάνουν δυστυχισμένους.


 - Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν σκληροί, και αρκετές φορές γίνονται. Μπορούν να σας βλάψουν και να ραγίσουν την καρδιά σας, και αρκετές φορές θα το κάνουν. Αλλά εσείς είστε αυτός που τους επιτρέπει να σας πληγώνουν συνεχώς. Εκτιμήστε αρκετά τον εαυτό σας ώστε να επιλέγετε να περνάτε τον χρόνο σας με ανθρώπους που σας αντιμετωπίζουν με τον τρόπο που τους αντιμετωπίζετε. Αναγνωρίστε την αξία σας. Απομακρυνθείτε από ανθρώπους που μειώνουν την ευτυχία σας 

Το να μην αφιερώνουμε αρκετό χρόνο για εκείνους που έχουν μεγαλύτερη σημασία. 


- Όταν παίρνουμε κάτι για δεδομένο, τότε καταλήγουμε να απομακρυνόμαστε από αυτό. Συνήθως δεν συνειδητοποιούμε τι έχουμε, μέχρι να το χάσουμε. Οι περισσότεροι είμαστε πολύ πεισματάρηδες για να παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος. Πάρα πολύ συχνά πληγώνουμε αυτούς που είναι κοντά μας, επιτρέποντας ασήμαντα ζητήματα να μας χωρίζουν.  Εκτιμήσετε αυτό που έχετε , αυτούς που σας αγαπάνε, και όποιον νοιάζεται για σας. Δεν θα καταλάβετε πόσο σημασία έχουν για εσάς, παρά μόνο την ημέρα που δεν θα είναι πλέον δίπλα σας.


Το να αρνούμαστε την προσωπική μας ευθύνη.


 - Οτιδήποτε βιώνετε τώρα, είναι αποτέλεσμα αποφάσεων που λάβατε στο παρελθόν, και θα συνεχίσετε να έχετε τα ίδια αποτελέσματα ώσπου να κάνετε διαφορετικές επιλογές. Πάντα έχουμε κάποιο επίπεδο ελέγχου. Πάντα υπάρχουν και άλλες επιλογές. Οι επιλογές μπορεί να μην είναι εύκολες, αλλά είναι διαθέσιμες.


Το να επιτρέπουμε τους άλλους να λαμβάνουν αποφάσεις για εμάς.


 - Μην επιτρέπετε ποτέ σε κάποιον ή σε κάτι που έχει μικρή αξία για τη ζωή σας, να σας επηρεάζει. Σταματήστε να νοιάζεστε για το τι  θέλουν οι άλλοι από εσάς, και ξεκινήστε να  ζείτε  για τον εαυτό σας. Αφήστε τους ανθρώπους και τα πράγματα που σας κρατούν συνεχώς πίσω, και δεν σας προσφέρουν κάτι αξιόλογο. Δεν θα έχετε δεύτερη ζωή.


Το να εγκαταλείπουμε μόλις τα πράγματα δυσκολέψουν


 - Ένα βέλος μπορεί να εκτιναχθεί μόνο αν τραβηχτεί προς τα πίσω. Έτσι είναι και η ζωή. Όταν η ζωή σας φέρνει δυσκολίες και σας τραβάει προς τα πίσω, αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα σας σπρώξει μπροστά προς μια θετική κατεύθυνση. Γι ‘αυτό μείνετε συγκεντρωμένοι, και στοχεύετε τον στόχο!

Το να κάνουμε πάρα πολλά, υπό πίεση, και χωρίς σταματημό.


 - Πολλοί άνθρωποι χάνουν ένα μέρος της ευτυχίας, επειδή δεν διαθέτουν τον αναγκαίο χρόνο για να την απολαύσουν. Πολλές φορές είμαστε τόσο προσηλωμένοι σε αυτό που κάνουμε , ώστε τελικά  δεν απολαμβάνουμε τα  πράγματα που αξίζουν περισσότερο.



Το να αναμασάμε διαρκώς δυσκολίες του παρελθόντος.


 - Ποτέ δεν θα αντιληφθείτε τα σπουδαία πράγματα που βρίσκονται μπροστά σας, αν συνεχίσετε να σκέφτεστε ότι κακό συνέβη παλιότερα. Για να κάνετε χώρο για το νέο, θα πρέπει να αφήσετε πίσω το παλιό.  Ό, τι έχετε περάσει στο παρελθόν, μπορείτε να το θεωρήσετε σαν  προετοιμασία για αυτό που είστε τώρα, και αυτό που μπορεί να είστε αύριο.


Το να αρνούμαστε τα λάθη μας.


 - Να θυμάστε ότι πετυχημένοι δεν είναι εκείνοι που ποτέ δεν κάνουν λάθη, αλλά εκείνοι που παραδέχονται τα λάθη τους. Και όταν συμβεί αυτό, βάζουν τα δυνατά τους για να τα διορθώσουν άμεσα.


Το να μην επιτρέπουμε τα πράγματα να είναι αρκετά καλά


 - Είμαστε άνθρωποι. Δεν είμαστε τέλειοι. Είμαστε ζωντανοί. Προσπαθούμε. Κάνουμε λάθη.  Παραπατάμε. Πέφτουμε. Πληγωνόμαστε. Σηκωνόμαστε ξανά. Προσπαθούμε πάλι. Μαθαίνουμε διαρκώς. Ωριμάζουμε. Και είμαστε ευγνώμονες γι ‘αυτό το ανεκτίμητo δώρο που λέγεται ζωή.


 http://antikleidi.wordpress.com

Θυμόμαστε άραγε;


Θυμόμαστε άραγε τους πρωταγωνιστές του χθες;


O Charles Schulz είναι ο δημιουργός της σειράς κόμικς "Peanuts". Το παρακάτω  κουίζ  αποκαλείται ως "Φιλοσοφία του Charles Schulz", παρόλο που δεν το έγραψε ο ίδιος.

Σκεφτείτε τις πιο κάτω ερωτήσεις:

1. Ονομάστε τους 5 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο.
2. Ονομάστε τους τελευταίους 5 νικητές των καλλιστείων Miss Κόσμος.
3. Ονομάστε 10 νικητές των βραβείων Nobel ή Pulitzer.
4. Ονομάστε τους τελευταίους 6 νικητές βραβείων Όσκαρ για τον τίτλο «καλύτερου ηθοποιού».
5. Ονομάστε τους νικητές του πρωταθλήματος baseball για την τελευταία δεκαετία.

Πώς τα πήγατε;

Το μήνυμα είναι πως κανείς μας δεν θυμάται κατά λέξη τους πρωταγωνιστές του χθες.

Οι πιο πάνω είναι οι καλύτεροι στον τομέα τους.
Αλλά το χειροκρότημα σβήνει.
Τα βραβεία ξεθωριάζουν.
Τα επιτεύγματα ξεχνιούνται.
Οι επευφημίες και τα πιστοποιητικά θάβονται με τους ιδιοκτήτες τους.

Διαβάστε, τώρα, το πιο κάτω κουίζ:

1. Ονομάστε μερικούς δασκάλους ή καθηγητές που σας σημάδεψαν κατά τη φοίτησή σας.
2. Ονομάστε 3 φίλους σας που σας βοήθησαν σε μια δύσκολη στιγμή.
3. Ονομάστε 5 ανθρώπους που σας δίδαξαν κάτι αξιόλογο.
4. Σκεφτείτε μερικούς ανθρώπους που σας έκαναν να αισθανθείτε σημαντικός και ιδιαίτερος.
5. Σκεφτείτε 5 ανθρώπους με τους οποίους απολαμβάνετε να περνάτε τον χρόνο σας.

Σας φάνηκε πιο εύκολο;
Οι άνθρωποι που κάνουν τη διαφορά στη ζωή μας δεν είναι αυτοί με τα περισσότερα πιστοποιητικά, τα πιο πολλά λεφτά ή τα περισσότερα βραβεία. Απλούστατα, είναι αυτοί που νοιάζονται περισσότερο για μας!

charles-schulz
"Μην ανησυχείς που ο κόσμος έρχεται στο τέλος του σήμερα...
Στην Αυστραλία έχει ήδη ξημερώσει το αύριο!"


Αποχαιρετιστήρια επιστολή


Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
 Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους…

Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο τουπατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.

Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. 
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
 Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. 
Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

* Η επιστολή αυτή είναι τα αποχαιρετιστήρια λόγια που έγραψε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές στους φίλους του.  Ένα μάθημα ζωής μέσα από μια αποχαιρετιστήρια επιστολή, μια πολύτιμη κληρονομιά…
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...